Informacje ogólne

Zakon karmelitański ma charakter kontemplacyjny i pustelniczy. Historyczne początki Zakonu sięgają XII wieku, natomiast tradycja odwołuje się do życia pustelniczego proroka Eliasza i związanej z jego działalnością Góry Karmel.

Zakon nasz jest poświęcony Najświętszej Maryi Pannie. Ona jest doskonałym wzorem życia miłości i modlitwy w zjednoczeniu z Jezusem. Przez własny przykład i wstawiennictwo pomaga nam skutecznie w naszej wędrówce wiary i w naszym wzroście w miłości Boga i bliźniego.

Specjalną więź Karmelitów z Maryją symbolizuje szkaplerz. Istnieje wielowiekowa tradycja o maryjnym objawieniu i nadaniu przywilejów tym, którzy ten szkaplerz noszą i w nim umierają. Jest to znak przyjęty przez Zakon Karmelitański i zatwierdzony przez Kościół jako zewnętrzny wyraz Macierzyńskiej Miłości Maryi do nas, oraz naszego przyjęcia tej Miłości i jej odwzajemnienia. Zakon Karmelitański rozpowszechnił Szkaplerz i wiele osób świeckich i duchownych przyjmuje go włączając się w nurt duchowości Karmelu.

Najwybitniejszą postacią tego Zakonu jest wielka Reformatorka Karmelu św. Teresa z Avila , żyjąca w XVI wieku. Przez całe życie nawoływała do przyjaźni z Chrystusem i wyznaczała nowe drogi wierności i służby Kościołowi, a nauką o modlitwie i miłosierdziu ukazała uniwersalną drogę do świętości. Życie chrześcijanina według niej nie polega na „… rozmyślaniu wiele, lecz na miłowaniu wiele”. Wiek , w którym żyła był czasem reformacji, masowego odstępstwa od Kościoła, profanacji Najświętszego Sakramentu, niszczenia życia zakonnego. Święta Teresa zapragnęła, by karmelitanki bose żyjąc w całkowitym odosobnieniu, zachowując ścisłą klauzurę i prowadząc intensywne życie modlitwy i umartwienia, żyły w samym sercu Kościoła i służyły mu swoim życiem i modlitwą.

Życie modlitwy i kontemplacji podejmuje również św. Jan od Krzyża, przynaglony do tego przez św. Teresę. Obydwoje w pismach, jakie pozostawili po sobie jako depozyt Karmelu przez nich odnowionego, przekazali ideał kontemplacyjny Karmelu

Św. Teresa od Jezusa i św. Jan od Krzyża, odnawiając życie według Pierwotnej Reguły, w swoich pismach mocno i jednoznacznie ukazali chrystocentryczne życie Karmelu. Pod tym kątem ustawia św. Jan całą swoją doktrynę zjednoczenia. W Drodze na Górę Karmel w podstawowych zasadach tej drogi poucza, że należy zawsze mieć przed oczyma życie Jezusa Chrystusa, nieustannie je rozważać, by umieć Go naśladować i we wszystkich okolicznościach tak postępować, jakby On postąpił. I wszystko, tak radosne jak i trudne, podejmować z miłości do Jezusa Chrystusa.

Współcześnie najbardziej znana w Kościele jest inna święta karmelitanka – św. Teresa od Dzieciątka Jezus, zwana Małą Świętą Teresą /1873- 1897/ , trzeci Doktor Kościoła w Karmelu obok św. Teresy z Avila i św. Jana od Krzyża.

Mała Teresa urodzona we Francji, wstąpiła do klasztoru w Lisieux mając zaledwie 15 lat. Będąc za kratami ścisłej klauzury, wydaje się całkowicie odcięta od świata. Lecz oto właśnie ona „poczuła się szczególnie zespolona ze wszystkimi na świecie misjami i misjonarzami Kościoła. Poczuła się sama misjonarką poprzez moc i szczególną łaskę ducha miłości, obecną w każdej misyjnej placówce, bliska każdemu misjonarzowi i misjonarce na świecie. Ją, zamkniętą w karmelitańskiej klauzurze, pozornie odciętą od świata, Kościół ogłosił patronką misji”.